Obrzęd krwi - Elaine Cunningham - książka fantasy wyd. 1999

Opis

"Obrzęd krwi" (Rite Of Blood) to... opowiadanie. Napisała je Elaine Cunningham, a pochodzi ono ze zbiorku "Krainy Podmroku". Mały, sześćdziesięciostronicowy zeszycik oprawiony w twardą, kolorową okładkę nie imponuje ani nie przyciąga wzroku. Nie da się też podłączyć doń myszki ani zabić z railguna. Czemu więc pojawia się on w dziale "Inne" serwisu o grach? Bo polscy czytelnicy pomacać go mogli dzięki firmie CD Projekt, która postanowiła dodawać go jako bonus przy zakupie gry "Baldur's Gate: Opowieści z Wybrzeża Mieczy". Książeczka jest chuda i wydana na niskiej jakości papierze. Z okładki straszy diabłopodobny zwierz wymachujący pięściami. Nad nim unosi się pięknie zdobiony napis "Forgotten Realms". Tytułu nie ma co szukać - na okładce w ogóle go nie ma! Pojawia się za to w środku, kilka centymetrów nad logiem TSR. I wszystko robi się jasne. "Obrzęd krwi" to opowiadanie rozgrywające się w realiach tego samego świata, w którym dzieje się sprzedawana z nim gra. Spotkamy w nim te same rasy kierujące się podobnymi zwyczajami, niemal te same zasady i prawa tworzą otaczającą je rzeczywistość. Dzięki temu pozycja ta jest miłym, wprowadzającym w odpowiedni klimat przerywnikiem, który pozwala nie nudzić się w czasie instalacji programu. Trzeba jednak zauważyć, iż "Obrzęd krwi" jest też reklamówką wydanej przez ISA "Dylogii Liriel" (dylogia coś takiego jak trylogia, tyle że bohaterowie giną / żenią się o jedną książkę szybciej). Spragnieni dalszych wrażeń miłośnicy młodej czarodziejki będą musieli dyrdać po dwa nietanie tomiska, zatytułowane "Córka Mrocznego Elfa" i "Splątana sieć".

Opowiadanie "Obrzęd krwi" zawiera historię wtajemniczenia i zarazem potwierdzenia swej dojrzałości przez córkę potężnego arcymaga Menzoberranzan, Liriel Baenre. Już od wczesnego dzieciństwa wykazywała ona spory talent do czarowania, kiedy zaś poszła na nauki do Pani Magii Xandry, zdolności jej zaczęły się systematycznie rozwijać. Xandra znienawidziła za to swą uczennicę, obawiała się bowiem, iż jej gwiazda przyblaknie przy młodej adeptce magii. Zgotowała jej więc straszny los... postanowiła uśmiercić ją w dniu jej obrzędu krwi.

O tym, jak się skończy ta historia, musicie dowiedzieć się bezpośrednio z opowiadania. Ja powiem tyle - tak słabo przetłumaczonej książki dawno nie czytałem! Cała przyjemność wynikająca ze śledzenia losów Liriel ginie wskutek zmagań czytelnika z koślawo zapodanym słowem. Tłumacz najwyraźniej dopiero szlifował swe umiejętności, kształcił się w nadawaniu atmosfery swemu dziełu, w unikaniu powtórzeń, kolokwializmów, bezsensownych zlepków wyrazowych. Niestety, tłumaczenie to trudna rzecz i wymaga umiejętności niewiele mniejszych niż pisanie książek. Zniszczone w ten sposób opowiadanie najprawdopodobniej nie zachęci do czytania całości dylogii. Traci na tym czytelnik, wydawnictwo, wreszcie i wydawca gry - odtąd do dołączanych bonusów gracz będzie podchodził ostrożniej.